VATICAN CITY (Reuters) - Pope Benedict condemned the trade in human organs as an abomination on Friday and urged caution in removing organs for transplant from dying donors who might not actually yet be dead.

The pontiff told scientists and bioethicists meeting at the Pontifical Academy for Life that the worldwide illegal organ trade often made victims of innocent people, including children.

Buying and selling of human organs is a lucrative business for suppliers and countries that allow foreign "transplant tourists" to have operations they cannot get at home. Organs are often bought from poor peasants and sometimes harvested from condemned prisoners.

Science has helped to better determine the moment of death, he said, and scientists should push to make this even more precise.

"There must not be the slightest suspicion of arbitrariness. Where certainty cannot be achieved, the principle of precaution must prevail," he said.

"Abuses in transplantation and organ trafficking, which often hit innocent people such as children, ... should be decisively condemned as abominations," he said.

Benedict called legal organ donation an act of love and said there were long waiting lists for vital organs to save lives.

A recent article in the Vatican daily L'Osservatore Romano challenged the medical consensus that brain death marks the death of a person. Since the brain can die before other organs, this allows doctors to harvest organs for transplant.

The Vatican article came after the New England Journal of Medicine reported doctors in Denver had taken hearts from 3 brain-damaged infants within 75 to 180 seconds after their cardiac deaths and then successfully implanted and restarted them in other babies.

The Vatican has long accepted the brain death criterion. Rejecting it now could force Catholic hospitals to revert to the cardiac death rule, leaving many fewer organs for transplant.

Rev. Federico Lombardi, the Vatican's chief spokesman, said when the article appeared in September that it did not mean a change in Church policy.

Szanowni i Drodzy Koledzy!

Minęło ponad 40 lat od pierwszego w Polsce przeszczepienia nerki pobranej od osoby zmarłej. Byłem jedną z osób uczestniczących w tym zabiegu i opiekowałem się poddaną mu chorą i kolejnymi podobnymi pacjentami w okresie pooperacyjnym. Rozwój programu przeszczepiania narządów następował powoli. Brakowało przepisów prawnych, odpowiedniej liczby przygotowanych ośrodków i wyszkolonych profesjonalistów, ale przede wszystkim ten nowy sposób leczenia był obcy zarówno środowisku lekarskiemu, jak i społeczeństwu. Początkowo przez kilkanaście lat przeszczepiano jedynie nerki; udane przeszczepienie serca wykonane w 1986 r. przez profesora Zbigniewa Religę wyraźnie poprawiło atmosferę społeczną wokół tego sposobu leczenia i spowodowało, że liczba wykonywanych operacji przeszczepienia nerek, serca, a później i wątroby wzrastała co roku.
W 1966 r. parlament uchwalił ustawę o pobieraniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów. Ustawa ta w pełni uregulowała wszystkie aspekty medyczne i prawne transplantacji. Ustanowiono, że wolno pobierać narządy od osób zmarłych, jeżeli człowiek ten za życia nie wyraził sprzeciwu. Określiła zasady dotyczące rozpoznawania śmierci mózgu przez niezależną komisję, określiła, w jakiej sytuacji możliwe jest pobieranie nerki (i fragmentu wątroby) od dawców żywych. Ustawa ta została znowelizowana zgodnie z Dyrektywą Europejską przed dwoma laty.
Wprowadzona ustawa i wysiłek całego środowiska lekarskiego oraz poparcie samorządu lekarskiego spowodowały, że pod względem liczby przeszczepianych narządów pobieranych od zmarłych przed 2 laty znaleźliśmy się w pierwszej połowie krajów Unii Europejskiej. Niestety, w ubiegłym roku, prawdopodobnie między innymi na skutek niektórych wydarzeń polityczno-medialnych, doszło do zmniejszenia liczby narządów pobieranych od osób zmarłych o 45%. Dokonaliśmy zaledwie 651 przeszczepień nerki, 178 wątroby i 63 przeszczepień serca. Brak danych, ilu chorych zmarło nie doczekawszy zabiegu.
Zazwyczaj uważaliśmy, że zbyt mała liczba wykonywanych przeszczepień wynika z niepełnej akceptacji społecznej tej metody leczenia. Wydaje się jednak, że obecnie równie istotną przyczyną staje się pewna niechęć naszego środowiska do identyfikacji możliwości pobierania narządów od zmarłych oraz odmowa uczestniczenia w komisyjnym rozpoznawaniu zgonu. Moim zdaniem jest w tym wiele prawdy.
Po ukazaniu się apelu do społeczeństwa, parlamentu i środowiska lekarskiego w "Gazecie Wyborczej" 29 stycznia br. miałem kilka telefonów od nie znanych mi osób, które mówiły mi, że po zgonie ich bliskich, lekarze odmawiali ich prośbie o pobranie narządów. Odpowiadałem moim rozmówcom, że były to zapewne nieliczne przypadki. Podejrzewam jednak, że to nieprawda!
Doskonale rozumiem, że pomówienia o zabijanie pacjentów w celu uzyskania narządów dla korzyści materialnej, są obrzydliwe. Sam byłem w ubiegłym roku podmiotem wielu pomówień w kilku gazetach. Wiem, że aktualna sytuacja w ochronie zdrowia, jałowe dyskusje w sejmie (przy pustej sali), nasze zarobki i brak perspektyw mogą powodować zniechęcenie. Uważam jednak, że walcząc o nasze prawa, powinniśmy pokazać, że nie zapominamy jednocześnie o obowiązku ratowania życia naszych chorych. A przeszczepianie narządów jest zabiegiem ratującym życie.
Pamiętajmy, że nie ma przeszczepienia narządu bez jego pobrania od osoby zmarłej. Nie ma pobrania bez identyfikacji możliwości pobrania!
Pokażmy społeczeństwu, że walcząc o swoje słuszne prawa nie zapominamy o ludziach, którzy bez naszej pomocy umrą.

Wojciech Rowiński

Prof. Wojciech Rowiński jest chirurgiem. Brał udział w pierwszym udanym przeszczepieniu nerki w Polsce w 1966 roku. Jest konsultantem krajowym w dziedzinie transplantologii klinicznej.

Gazeta Lekarska 2008-03 - pismo izb lekarskich. Wydawca: Naczelna Rada Lekarska.

Minęły 42 lata od pierwszego udanego przeszczepienia nerki w Polsce. Od tego czasu uratowano życie kilkunastu tysiącom pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby, serca czy płuc, wyleczono kilka tysięcy osób chorych na białaczkę. Wykonano ponad 150 tysięcy przeszczepów tkankowych (kości, skóry, rogówki, zastawek serca) u chorych, którzy po takim zabiegu powrócili do normalnego życia zawodowego. W ciągu ostatnich 15 lat osiągnęliśmy w Polsce w tej dziedzinie prawdziwy sukces. Zwiększyła się zdecydowanie dostępność tej metody leczenia, a jej wyniki osiągnęły poziom nieodbiegający od standardów światowych.

Sukcesy przeszczepiania tkanek i narządów spowodowały, że liczba chorych oczekujących na takie leczenie rośnie bardzo szybko, a możliwości zaspokojenia tych potrzeb są niezwykle ograniczone. Niedobór narządów jest zjawiskiem ogólnoświatowym, jednak w Polsce problem ten nasilił się w ostatnim roku, w którym wykonano o 45 proc. mniej przeszczepień narządów niż w latach ubiegłych.

Przeszczepianie narządów to nowoczesna, stosunkowo droga technologia. Tkanek, komórek ani narządów nie można dotąd wyhodować ani kupić. Muszą one pochodzić z organizmu innej osoby - dawcy żywego lub zmarłego. Przeszczepianie szpiku i narządów jest jedyną specjalnością, w której największe nawet nakłady ze strony płatnika nic nie dadzą bez współdziałania społeczeństwa, bez narządu pochodzącego od osoby zmarłej. Dlatego uważamy, że narządy pobrane od zmarłych to bezcenny wkład społeczeństwa we własny system ochrony zdrowia. Zatem przeszczepianie narządów i szpiku musi znaleźć się w gwarantowanym koszyku świadczeń.

Nakłady na rozwój medycyny transplantacyjnej w pełni zwracają się społeczeństwu. Zdajemy sobie sprawę, że potrzeby finansowe w zakresie systemu ochrony zdrowia są ogromne i dotyczą wszystkich jej sfer. Niemniej warto pamiętać, że dzięki osiągnięciom transplantologii doszło na przestrzeni lat do znacznego postępu w innych działach medycyny. Inwestowanie w postęp transplantologii prowadzi m.in. do lepszego rozumienia mechanizmów powstawania różnych chorób, leczenia zakażeń, zaburzeń odporności. Przykładów takich jest znacznie więcej.

Zwracamy się do Rządu RP oraz Szanownych Senatorów i Posłów RP o wsparcie naszych starań o zapewnienie właściwego finansowania przeszczepiania narządów i szpiku i o zapewnienie rozwoju tej specjalności przez przyjęcie Narodowego Programu Rozwoju Medycyny Transplantacyjnej. Medycyna transplantacyjna na świecie rozwija się. Wykonuje się przeszczepianie jelita, kończyn, wprowadza się przeszczepy komórek (które w niektórych przypadkach będą mogły zastąpić przeszczepienie całego narządu). Przyjęcie tego programu zapewni wprowadzenie nowych sposobów leczenia i będzie w interesie całego społeczeństwa.

Zwracamy się również do wszystkich Koleżanek i Kolegów Lekarzy. Niezależnie od aktualnych problemów w systemie ochrony zdrowia w Polsce starajmy się pamiętać, że identyfikacja możliwości pobrania narządów od osób zmarłych jest naszym zawodowym i moralnym obowiązkiem. Postępowanie lekarskie zgodne z zasadami sztuki i zgodne z prawem nie może i na pewno nie narazi nikogo na odpowiedzialność karną czy cywilną.

Zwracamy się do całego społeczeństwa o akceptację pobierania narządów od zmarłych. Apelują o to również Komisja Europejska oraz Światowa Organizacja Zdrowia. Przeszczepianie narządów łączy tragedię śmierci z radością życia. Akceptacja pobrania narządów od osoby nam bliskiej, która zmarła, pozwala na uratowanie życia kilku innym osobom.

Polska Unia Medycyny Transplantacyjnej, Krajowa Rada Transplantacyjna, Polskie Towarzystwo Transplantacyjne, Polskie Towarzystwo Nefrologiczne, Naczelna Izba Lekarska, Fundacja Zjednoczeni dla Transplantacji, Stowarzyszenie Życie po Przeszczepie, Europejska Fundacja Honorowego Dawcy Krwi- kampania Krewniacy,
29 stycznia 2008 r.

„NADPRZYRODZONY KRWIOBIEG MIŁOŚCI”
Słowo biskupów polskich w sprawie przeszczepiania narządów
(na niedzielę 23 września 2007 roku)

Umiłowani w Panu Siostry i Bracia!

1. Ostatnie słowa dzisiejszej Ewangelii są jednoznaczne i wymagające: „Nie możecie służyć Bogu i mamonie” (Łk 16, 13). Co to znaczy? To znaczy, że albo w życiu opowiadamy się po stronie Boga i miłości, albo po stronie przemijających dóbr tego świata. Każdy z nas pragnie ocalić swoje życie, swój los. Możemy to uczynić w sposób egoistyczny, zabezpieczając sobie jak najwięcej „mamony”. Ale przecież wcześniej czy później musimy się z tą tak zwaną „mamoną” rozstać. Co wtedy pozostanie? Wtedy pozostanie miłość. Wtedy pozostanie to, co uczyniliśmy z naszym życiem, z naszym dziedzictwem, z naszą majętnością.
Dzisiaj w sposób przejmujący możemy zapytać o to, co chcemy uczynić z naszym ciałem, stanowiącym w pewnym sensie naszą „własność”, naszą majętność. Czy i w tym wypadku chcemy kierować się miłością? Czy chcemy do końca uczynić z naszego życia dar dla innych – dla bliźnich i dla Boga?

2. Przykazanie miłości Boga i bliźniego (Mt 22, 34-40) było zawsze dla uczniów Chrystusa naczelną normą postępowania w relacjach międzyludzkich. Wyznawcy Chrystusa, idąc za wskazaniami Mistrza, w różny sposób wyrażali swoją miłość do bliźnich dostarczając im pożywienia, ubrania, dachu nad głową oraz zapewniając opiekę chorym (por. Mt 25, 31-46).
Bezcenną formą spieszenia z pomocą drugiemu człowiekowi jest ratowanie zagrożonego życia, co wiąże się z gotowością do poświęcenia nawet swojego życia. Przykładem heroicznym jest św. Maksymilian Maria Kolbe, który oddał swoje życie za drugiego człowieka w obozie koncentracyjnym w Auschwitz. Jego ofiara była wynikiem jednoznacznej odpowiedzi na wezwanie Chrystusa: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”
(J 15, 13).
W naszych czasach pojawiły się jednak niespotykane dotąd możliwości ratowania zagrożonego życia ludzkiego. Dzięki osiągnięciom w dziedzinie medycyny i techniki stało się możliwe ratowanie życia przez przeszczepianie organów ludzkich.
Decyzja oddania własnego narządu, np. nerki, czy zgoda na pobranie organów z ciała zmarłej bliskiej osoby nie jest łatwa. Jednak od tej decyzji często zależy uratowanie czyjegoś życia. Sługa Boży Ojciec Święty Jan Paweł II w Encyklice Evangelium vitae napisał, że na heroizm naszej codzienności „składają się małe lub wielkie gesty bezinteresowności, umacniające autentyczną kulturę życia. Pośród tych gestów na szczególne uznanie zasługuje oddawanie organów, zgodnie z wymogami etyki, w celu ratowania zdrowia, a nawet życia chorym, pozbawionym niekiedy wszelkiej nadziei” (nr 86).
Ponad milion ludzi na świecie, a kilkanaście tysięcy w Polsce, żyje dziś dzięki temu, że ktoś wielkodusznie wyraził zgodę na pobranie jego organów (nerki, serca, wątroby) w sytuacji, gdy nastąpiła gwałtowna śmierć na skutek wypadku. Uratowani w taki sposób pacjenci wyznają, że w duchu wdzięczności modlą się codziennie za dusze swoich dawców.

3. Bez możliwości pozyskiwania organów, medycyna transplantacyjna nie może pomagać ludziom chorym. Jej dokonania zależą od postaw poszczególnych ludzi, a także od zrozumienia wagi problemu przez społeczeństwo i od tworzenia atmosfery zaufania. Wydarzenia, które podważają to zaufanie powodują spadek liczby przeszczepów, a w konsekwencji przyczyniają się do śmierci kolejnych osób, które mogłyby żyć.
Na uznanie zasługuje fakt, że lekarze transplantolodzy, świadomi trudnych problemów związanych z realizowaniem misji ratowania życia ludzkiego, starają się różnymi drogami docierać do społeczeństwa, by przełamywać bariery niewiedzy i nieufności. Przypominają zarazem o obowiązującej zawsze zasadzie obrony życia – zarówno dawcy, jak i biorcy. Starania te wspierają aktywnie również stowarzyszenia pacjentów, którzy żyją dzięki przeszczepom organów. Przeszczepy popiera także Kościół katolicki, który swoje stanowisko w tej sprawie wyraża nie tylko w nauczaniu Ojca Świętego, ale również w kolegialnych wypowiedziach biskupów. Należy przypomnieć, że Biskupi polscy już się wypowiadali na ten temat, np. w Komunikacie z 18 marca 1995 roku apelowali o chrześcijańską miłość do ludzi potrzebujących przeszczepu. Z kolei w Liście pasterskim przed Międzynarodowym Kongresem Eucharystycznym we Wrocławiu w 1997 roku prosili, aby jednym z „darów kongresowych” było powiększenie szeregów honorowych dawców krwi, która będzie ratować życie ciężko chorym ludziom. Biskupi wyrazili też nadzieję, że będą odważni ludzie, którzy podejmą decyzję, by po śmierci ich organy wewnętrzne były przeznaczone na przeszczepy dla innych. W tym Liście wyrazili przekonanie, że „każde przetoczenie krwi do żył drugiego człowieka czy przeszczep wewnętrznego organu ciała” będą „znakiem nadprzyrodzonego krwiobiegu miłości ożywiającej Kościół Jezusa Chrystusa”. Dziś, słowa te stały się szczególnie aktualne i zobowiązujące.

4. W swoim nauczaniu Kościół podkreśla, że ciału zmarłego człowieka należy się szacunek, pobranie zaś narządu po śmierci człowieka nie narusza jego godności ani żadnych praw osoby ludzkiej. Według aktualnego stanu wiedzy medycznej, podstawą do stwierdzenia śmierci człowieka jest ustanie wszelkiej aktywności mózgowej. Jednocześnie Kościół apeluje, aby w rozwiązywaniu tego doniosłego problemu były respektowane normy etyczne i medyczne.
Sługa Boży Ojciec Święty Jan Paweł II mówił, że „należy zaszczepić w sercach ludzi, zwłaszcza młodych, szczere i głębokie przekonanie, że świat potrzebuje braterskiej miłości, której wyrazem może być decyzja o darowaniu narządów” (Przemówienie do uczestników Światowego Kongresu Towarzystwa Transplantologicznego, Rzym 2000).
Zachęcamy zatem wiernych, aby deklarowali wolę przekazania po śmierci swoich narządów do przeszczepienia. Rodziny osób tragicznie zmarłych prosimy, by w swoim bólu i smutku nie zapominały, że organy wewnętrzne pobrane od ich bliskich mogą uratować życie chorym czekającym na transplantację. Ich decyzja może sprawić, że ktoś inny będzie cieszył się życiem, obchodząc co roku swoje „drugie urodziny”. W sposób szczególny apelujemy do ludzi mediów, aby w poczuciu odpowiedzialności współtworzyli właściwy klimat sprzyjający lepszemu zrozumieniu tych trudnych spraw i kształtowaniu postaw otwartych na pomoc człowiekowi cierpiącemu i potrzebującemu.
Słudze Bożemu Janowi Pawłowi II jesteśmy bardzo wdzięczni, że przez swoje nauczanie uwrażliwił nas na trudne sprawy przeszczepów organów i pomógł w podejmowaniu trudnych decyzji. Realizując jego duchowy testament pragniemy zachęcić wiernych do odważnego dzielenia się swoim życiem i pomagania tym ludziom, którzy znaleźli się w niebezpieczeństwie śmierci.
Za siedem dni rozpoczniemy kolejny Tydzień Miłosierdzia w Kościele w Polsce. Niech ten tegoroczny Tydzień uwrażliwi nas w sposób szczególny na sprawę darowania naszych organów, by ratować życie innych.
Maryja, Uzdrowicielka Chorych, niech wyprasza nam u Pana łaskę wrażliwości na te ważne sprawy ratowaniażycia ludzkiego i niech pogłębia naszą „wyobraźnię miłosierdzia” w stosunku do ludzi dotkniętych ciężką chorobą i stygmatem cierpienia. Nasza ewangeliczna postawa niech będzie dla nich nowym znakiem nadziei.

Apel Walnego Zebrania Polskiego Towarzystwa Transplantacyjnego

Z wielkim niepokojem obserwujemy katastrofalny spadek liczby zabiegów przeszczepienia narządów. Uważamy, że jest to wynik wydarzeń, które miały miejsce w ostatnich trzech miesiącach - nierozważnych oskarżeń ze strony polityków i niesprawiedliwych, napastliwych przekazów medialnych. Potwierdzają to najnowsze badania opinii publicznej, które wykazały, że zaufanie społeczeństwa do lekarzy transplantologów uległo drastycznemu spadkowi.

Doszło do tego, że ponad jedna trzecia Polaków wierzy w kłamliwe doniesienia o stosowaniu przez lekarzy środków usypiających w celu uzyskania większej liczby narządów. W sposób nieuzasadniony i krzywdzący posądza się lekarzy o handel narządami.

W następstwie tych wydarzeń społeczeństwo obawia się lekarzy. a lekarze bojąc się pochopnych osądzeń nie przystępują do rozmów z rodzinami osób zmarłych, nie uczestniczą w identyfikacji możliwości pobrania narządów i nie biorą udziału w komisyjnym rozpoznawaniu zgonu. Cierpią na tym ci chorzy. którzy nie mogą doczekać się transplantacji. Część z nich umiera.

Chcemy zapewnić społeczeństwo, że naszym celem jest zapobieganie i eliminowanie jakiejkolwiek patologii związanej z pobieraniem i przeszczepianiem narządów.

Chcemy zapewnić społeczeństwo, że procedury transplantacyjne w naszym kraju są przejrzyste i zgodne z Dyrektywą. Unii Europejskiej, a transplantologia należy do najbardziej kontrolowanych dziedzin medycyny.

Chcemy zapewnić społeczeństwo, że naszym dążeniem jest szerokie propagowanie idei przeszczepiania narządów, dlatego że dla wielu chorych jest to jedyna skuteczna metoda leczenia.

Apelujemy do kolegów lekarzy, którzy opiekują się pacjentami z rozpoznaniem śmierci mózgu, aby jak dawniej zgodnie z procedurami identyfikowali możliwość pobrania narządów. Nie lękajcie się działać w słusznej sprawie. Jednocześnie apelujemy do Ministra Zdrowia. aby zapewnił pełne wsparcie każdemu lekarzowi, który wypełniając zgodnie z procedurami i prawem swoje obowiązki zostanie poddany niesłusznym oskarżeniom lub innym formom krzywdzącego nacisku.

Apelujemy do mediów, aby w godnym zamiarze wyjaśnienia prawdy nie posługiwały się półprawdami, kłamstwami lub pochopnymi oskarżeniami i działały z rozwagą i troską o dobro człowieka: również tego, który bez transplantacji skazany jest na śmierć.

Los tych, którzy czekają na możliwość uratowania życia, zależy od przywrócenia zaufania społecznego do środowiska lekarskiego. Musimy się o to wspólnie postarać.

Zwracamy się z apelem do Rządu RP, Senackiej i Sejmowej Komisji Zdrowia oraz wszystkich odpowiedzialnych mediów o podjęcie natychmiastowych działań mających na celu niedopuszczenie do zniszczenia w Polsce transplantacji jako metody leczenia.

W okresie ostatnich 15 lat uzyskaliśmy w Polsce w tej dziedzinie prawdziwy sukces. Zwiększyła się zdecydowanie dostępność tej metody leczenia, a jej wyniki osiągnęły poziom nie odbiegający od standardów światowych. Sukces ten, budowany latami i mierzony tysiącami uratowanych ludzkich istnień, dziś zamienia się w coraz większy dramat tysięcy osób oczekujących na przeszczepienie nerki, wątroby, serca, płuca, trzustki czy szpiku.

Atmosfera wytworzona wokół transplantologii w ostatnich trzech miesiącach związana jest z wypowiedziami niektórych polityków, nieodpowiedzialnymi publikacjami w mediach i przedwczesnym ferowaniem wyroków na podstawie nie do końca potwierdzonych informacji. Spowodowało to ogromne szkody społeczne, krzywdę środowisku lekarskiemu, ale przede wszystkim szkodzi pacjentom.

Atmosfera ta stwarza w społeczeństwie wrażenie, że działalność transplantacyjna w Polsce odbywała się poza prawem i poza jakąkolwiek kontrolą. Jest to oczywistą nieprawdą. To właśnie ta działalność jest najbardziej kontrolowaną dziedziną medycyny w Polsce, ograniczoną do ośrodków, którym pozwolenie wydaje Minister Zdrowia, oraz podlegającą regularnym audytom.

Nierzetelne doniesienia prowadzą nie tylko do utraty zaufania pacjentów do lekarzy, ale również strachu przed poddaniem się zabiegowi transplantacji. Doniesienia te wzbudziły w społeczeństwie podejrzenia o handel narządami. W prasie ukazują się określenia „łowcy narządów". Z całą stanowczością stwierdzamy, że tego typu doniesienia prasowe są pomówieniem. Stan zagrożenia i obawa przed podejmowaniem trudnych decyzji, w tym warunkujących pobranie narządów, udziela się niestety również coraz szerszemu gronu środowiska lekarskiego. Dochodzą do nas sygnały z coraz większej liczby szpitali, że nie będą w nich podejmowane działania mające na celu rozpoznawanie śmierci mózgu i pobieranie narządów. Brak narządów pobieranych od zmarłych uniemożliwi ratowanie życia chorych oczekujących na przeszczepienie serca lub wątroby. Ograniczenie liczby przeszczepień nerek spowoduje utrudnienia w dostępie do miejsc dializacyjnych dla chorych z przewlekłą schyłkową niewydolnością nerek. Nie bez znaczenia są też ekonomiczne i medyczne aspekty udowodnionej już przewagi przeszczepienia nerki nad dializoterapią.

Zwracamy się do Wszystkich Koleżanek i Kolegów Lekarzy. Pozostańcie przede wszystkim Lekarzami, postępując zgodnie z obowiązującymi procedurami, wiedzą oraz zasadami etyki, do których należy ratowanie zdrowia i życia pacjentów. Zasady te obejmują także działania na rzecz pobierania narządów od osób zmarłych oraz ich przeszczepienia. Postępowanie lekarskie zgodne z zasadami sztuki i zgodne z prawem nie może i nie narazi nikogo na odpowiedzialność karną czy cywilną.

Zwracamy się również do Naczelnej Rady Lekarskiej o zdecydowane poparcie dla lekarzy sumiennie wykonujących swoje obowiązki w zakresie transplantologii i ich obronę przed nieuzasadnionymi podejrzeniami i atakami.

doc. Romuald Bohatyrewicz, prof. Magdalena Durlik, mgr Stanisław Dyląg, prof. Ryszard Grenda, prof. Jerzy Hołowiecki, prof. Wiesław Jędrzejczak, prof. Piotr Kaliciński, prof. Marian Klinger, prof. Jerzy Kowalczyk, prof. Marek Krawczyk, prof. Leszek Kubicki, dr Paweł Łuków, dr Andrzej Matyja, prof. Bogdan Michałowicz, prof. Michał Myśliwiec, prof. Dariusz Patrzałek, red. Krzysztof Pijarowski, prof. Wojciech Rowiński, prof. Jerzy Szczerbań, prof. Jacek Szmidt, Marcin Velinov, prof. Andrzej Więcek, prof. Zbigniew Włodarczyk, prof. Marian Zembala, prof. Eleonora Zielińska, doc. Krzysztof Zieniewicz

Polska Unia Medycyny Transplantacyjnej, Stowarzyszenie „Życie po przeszczepie", Europejska Fundacja Honorowego Dawcy Krwi - Krewniacy

W dniu 17 marca 2007 roku o godzinie 11.00 w Sali Senatu Akademii Medycznej w Warszawie (ul. Żwirki i Wigury 61) nastąpiło Otwarcie Studium Koordynatorów Przeszczepiania Narządów

Organizatorzy: Akademia Medyczna w Warszawie, Polska Unia Medycyny Transplantacyjnej

Przeszczepianie narządów jest nowoczesną technologią medyczną, jedynym sposobem ratowania życia chorych z przewlekłą, schyłkową niewydolnością serca, wątroby, płuc czy nerek. Rozwój programu pobierania i przeszczepiania narządów zależy od szeregu istotnych czynników do których należą min.: strategiczne decyzje Managerów Systemu Ochrony Zdrowia (w tym nakłady finansowe na tę specjalność medyczną) i akceptacja społeczna tej metody leczenia. Podstawowym źródłem narządów do przeszczepienia są osoby zmarłe. Niezwykle istotne znaczenie odgrywa tu perfekcyjna organizacja pobierania i przeszczepiania narządów od zmarłych. Podstawowym ogniwem procesu przeszczepiania narządów jest identyfikacja możliwości pobrania narządów od osób zmarłych oraz cały dość złożony proces koordynacji pobrań wielonarządowych i przeszczepienia narządów (rozpoznawanie śmierci mózgowej, znajomość wskazań i wykluczeń do pobrania narządów, umiejętność podtrzymywania czynności narządów u osoby zmarłej, znajomość zasad techniki pobrania narządów i zabezpieczenia ich przed niedokrwieniem oraz zasad wyboru właściwego biorcy). Bardzo ważne znaczenie ma również wiedza na temat możliwości pobrania i przygotowania tkanek w celu pozyskania przeszczepów biostatycznych. W wielu krajach świata całością tego procesu koordynacji pobrania i przeszczepienia narządów i tkanek kieruje koordynator przeszczepiania, lekarz lub pielęgniarka, którzy oprócz swojego podstawowego zatrudnienia zajmują się tym procesem. Hiszpania od szeregu lat, jest jedynym krajem europejskim, w którym pozycja koordynatora pobierania i przeszczepiania narządów ma swoje umocowanie w przepisach prawnych, co spowodowało, że w tym kraju liczba narządów pobieranych na 1 milion ludności jest najwyższa na świecie.

Jeżeli rozwój programu przeszczepiania tkanek i narządów w Polsce ma przebiegać na poziomie europejskim istnieje potrzeba wyszkolenia ponad 500 koordynatorów przeszczepiania, którzy pracowaliby we wszystkich szpitalach na terenie kraju (1-2 w każdym szpitalu). Zarówno Światowa Organizacja Zdrowia jak i Komisja Europejska przywiązują ogromne znaczenie do rozwoju programów przeszczepiania narządów i doceniają znaczenie pracy koordynatorów. Szkolenie koordynatorów pobierania i przeszczepiania narządów prowadzone jest na skalę lokalną w wielu ośrodkach transplantacyjnych, zarówno w Polsce jak i w innych krajach. Europejskie Towarzystwo Przeszczepiania Narządów wspólnie z Europejskim Kolegium Transplantacyjnym (European College of Transplantation) organizują coroczne kursy dla koordynatorów. Liczba kursantów nie przekracza 40. W żadnym kraju europejskim nie ma jednak regularnych studiów podyplomowych dla pielęgniarek lub lekarzy, zamierzających poświecić się koordynacji pobierania i przeszczepiania narządów.

Inicjatywa Polskiej Unii Medycyny Transplantacyjnej zasługuje na uwagę nie tylko ze względu na potrzeby medycyny transplantacyjnej w Polsce, ale również dlatego, że może okazać się w niedalekiej przyszłości możliwe stworzenie przy pomocy komisji Europejskiej, Europejskiej Szkoły Koordynatorów Przeszczepiania Narządów w Warszawskiej Akademii Medycznej.

Więcej informacji na stronie:

http://uniatransplantacyjna.pl

Uroczystość Inauguracji Działalności Polskiej Unii Medycyny Transplantacyjnej

w Sali Kameralnej Filharmonii Narodowej w Warszawie ul. Jasna 5 (wejście od ul. Moniuszki)

Powstała Polska Unia Medycyny Transplantacyjnej – organizacja pozarządowa, której zasadniczym celem będzie upowszechnianie idei przeszczepiania narządów i szpiku w społeczeństwie oraz na forum parlamentu RP i odpowiednich agent rządowych. Działania Unii będą skierowane na podkreślenie znaczenia medycyny transplantacyjnej w systemie ochrony zdrowia i nakreślenie planu rozwoju tej specjalności medycznej w Polsce. W tym celu PUMT będzie prowadzić intensywne działania na rzecz uchwalenia przez Parlament RP ustawy o utworzeniu i realizacji Narodowego Programu Medycyny Transplantacyjnej (POLGRAFT).

Organizacja została powołana do życia w dniu 6 czerwca 2006 roku przez walne zgromadzenia członków, w skład którego wchodzili kierownicy ośrodków transplantacyjnych narządów i szpiku oraz przedstawiciele towarzystw naukowych: Polskiego Towarzystwa Transplantacyjnego, Polskiego Towarzystwa Nefrologicznego, Polskiego Towarzystwa Kardio–Torakochirurgicznego, Polskiego Towarzystwa Hematologów i Transfuzjologów, Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii dziecięcej oraz Towarzystwa Chirurgów Polskich.

Na zebraniu założycielskim zostały również wyłonione władze organizacji: dziewięcioosobowy Zarząd oraz trzyosobowa Komisja Rewizyjna. Prezesem Unii został wybrany Rektor AM w Warszawie - Prof. Leszek Pączek. Funkcję wiceprezesów będą sprawować: Prof. Wojciech Rowiński oraz Redaktor Krzysztof Pijarowski.

Ponad to, założyciele organizacji osiągnęli konsensus dotyczący zapisów statutowych Unii oraz jej głównych zadań. Realizacja celów Unii odbywać się będzie poprzez:

Pope assails organ trade, warns on transplants

Apel Walnego Zebrania Polskiego Towarzystwa Transplantacyjnego

List otwarty

Do Polityków, Dziennikarzy i Społeczeństwa

STUDIUM KOORDYNATORÓW POBIERANIA I PRZESZCZEPIANIA NARZĄDÓW

dla lekarzy i pielęgniarek

(z tytułem licencjata, lekarza lub magistra)